Ο χάρτης του Κυπριακού ποδοσφαίρου άλλαξε για τα καλά. Η Πάφος και ο Άρης πλέον δεν είναι ομαδούλες της σειράς, αλλά σύνολα που εκτός απρόοπτου κάθε χρόνο θα βρίσκονται στην πρώτη εξάδα. Αυτή η εξέλιξη εννοείται δεν μας συμφέρει καθόλου, όχι μόνο εμάς αλλά και τις υπόλοιπες μεγάλες παραδοσιακές ομάδες.
Την δεδομένη στιγμή όμως από όλου τους «μεγάλους» είμαστε στην πιο δυσμενή θέση: Η ομάδα μας οικονομικά δεν μπορεί να συναγωνιστεί τους υπόλοιπους και αγωνιστικά είναι πάρα πολύ δύσκολο να φτιάξουμε την πιο… ποιοτική ομάδα.
Τα λεφτά όμως δεν φέρνουν πάντα την ευτυχία στο ποδόσφαιρο και παράλληλα δεν παίζουν μόνα τους μπάλα… Βλέποντας κάποιος Ανορθωσιάτης το πρώτο δείγμα των 10 αγωνιστικών και ελέω της διακοπής του πρωταθλήματος, μπορεί να πει και την εξής ατάκα: «Εάν οι μεταγραφές του καλοκαιριού μας βοηθούσαν περισσότερο και έρχονταν ουσιαστικά ποιοτικότεροι παίκτες με βάση τα λεφτά που δαπανήσαμε, θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε και είσοδο στην πρώτη εξάδα…».
Το καλοκαιράκι κανείς δεν μας υπολόγιζε. Όλοι έλεγαν η εξάδα είναι δεδομένη με Πάφο, Άρη, ΑΠΟΕΛ, ΑΕΚ, Ομόνοια και Απόλλωνα.
Κυρίως με τέτοιο… Απόλλωνα εάν ήμασταν καλύτεροι θα μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε και θέση το πρώτο γκρουπ. Εντελώς αθόρυβα και με σωστό πλάνο. Oμως οι επιλογές των Οκκά και Χειλιμήντρη που είχαν τον πρώτο και τελευταίο λόγο στις μεταγραφές, ήταν τουλάχιστον προβληματικές.
Αυτή η χρονιά ας μας είναι ένα καλό μάθημα για την επόμενη, επειδή με μπάτζετ σχεδόν 3.300.000 οφείλουμε και εμείς οι ίδιοι να ανεβάζουμε περισσότερο τον πήχη της ομάδας μας. Δεν λέμε να διεκδικήσουμε πρωτάθλημα, αλλά να παλέψουμε για εξάδα.
Είναι εύκολο να λέμε, με αυτά που έχουμε αυτά μπορούμε. Δεν γίνεται όμως να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Με το φετινό μπάτζετ κάλλιστα θα έπρεπε να είμαστε μίνιμουμ, ένα κλικ ανώτεροι, σε ποιότητα και με τέτοιο Απόλλωνα (κυρίως) θα είχαμε αρκετές πιθανότητες να ήμασταν στην πρώτη εξάδα. Όχι απλά να παλεύουμε με ομάδες όπως η ΕΝΠ, Καρμιώτισσα, Εθνικός Αχνας και Σαλαμίνα με το μισό μπάτζετ από το δικό μας!
