Όταν ένας άνθρωπος ο οποίος είναι ιδιοκτήτης/διαχειριστής της Ομόνοιας, μιας ομάδας που έχει επωφεληθεί πολλάκις από… ευνοϊκές γι’ αυτή αποφάσεις (που ήταν και παράλογες και παράτυπες) και προέρχεται μάλιστα από την κατεχόμενη επαρχία Αμμοχώστου, είναι αδικαιολόγητος να δείχνει τόσο μένος στην προσπάθεια που κάνουν δύο προσφυγικά σωματεία να βρουν ρύθμιση αποπληρωμής των χρεών τους.
Κοιτάξτε… δεν λέμε να τους χαριστούν τα λεφτά, αλλά να μπουν σε μια ρύθμιση αποπληρωμής χρεών για να επιβιώσουν τα σωματεία. Δεν λέμε να χαριστούν 14 εκατομύρια σε κανένα “ευεργέτη” που έριξε λεφτά για να πάρει ένα πρωτάθλημα. Λέμε να υπάρχει… αλληλεγγύη και να μπουν σε μια ρύθμιση αποπληρωμής χρεών για να μπορούν να εξυπηρετήσουν αυτά τα ποσά.
Όμως ο κ. Παπασταύρου, βγάζει όλο το κόμπλεξ και το μένος του τη παρούσα φάση, αγνοώντας πως μπήκε σε ομίλους Ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Να του θυμίσουμε λοιπόν, πως ο ίδιος και η ομάδα του επωφελήθηκαν αυτής της… αλληλεγγύης όταν διακόπηκε το πρωτάθλημα λόγω κορονοϊού (μόλις το 2ο στην Ευρώπη) και πήρε το εισιτήριο για το Champions League, παρότι βρέθηκε στη κορυφή μόλις για 4-5 μέρες. Τότε τ’ άλλα σωματεία ήταν φίλοι… σήμερα έγιναν οι χειρότεροι εχθροί.
Ο κ. Παπασταύρου, που παντού βλέπει εχθρούς, (προφανώς για να καλύψει την αγωνιστική ανεπάρκεια της ομάδας του) θα έπρεπε να ντρέπεται για τη συμπεριφορά του, ειδικά όταν πρόκειται και για προσφυγικά σωματεία. Είμαστε σίγουροι ότι το καμπαναριό στην εκκλησία της Παναγιάς στην ηρωομάνα Λύση, θα έτριζε από ντροπή για το… τέκνο της και τη συμπεριφορά του. Η Λύση είναι μαθημένη να βγάζει Αυξεντίου, όχι Εφιάλτες και ρουφιάνους!
